Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΤΟΥ ΝΟΟΣ
ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ, ΟΡΙΣΜΟΙ
& ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ
ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Στόχος του Πνευματικού Λόγου είναι να βοηθήσει στην ανάσυρση Γνώσης από το υποσυνείδητο των οντοτήτων. Η πράξη όμως της ανάσυρσης ανήκει στον ίδιο τον άνθρωπο. Σε μια προσπάθεια λοιπόν σιωπής της σκέψης και επαφής με το υποσυνείδητο μας, καταθέτουμε κι εμείς οι καταγραφείς λίγα λόγια από ψυχής.

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ
10-1-2009

Κυλώντας τους τροχούς του χρόνου, φθάνουμε στο 850 π.Χ. περίπου. Ο άνεμος φυσώντας, ανοίγει το βιβλίο της ζωής της Ιστορίας σε μια σελίδα που έχει τίτλο ένα όνομα: Όμηρος.
Αρχίζοντας την ανάγνωση, μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι ένα από τα χαρίσματα και δώρα που ο Ων έδωσε στο τέλειο δημιούργημά του είναι η όραση. Τα μάτια.
Τα μάτια δημιουργούν εικόνες μέσω του εγκεφάλου και οι οντότητες χαίρονται και απολαμβάνουν οπτικά, ό,τι ο Ων έφτιαξε. Λένε δε, πως είναι ο καθρέφτης της ψυχής του ανθρώπου.
Μπορεί λοιπόν ο Όμηρος, ο μέγας ιστορικός μας, να ήταν τυφλός, χωρίς το χάρισμα της οράσεως, ήταν όμως ο ίδιος μια χαρισματική οντότητα την οποία ο Ων έστειλε στην Γη.
Τα μάτια του σαν καθρέφτης αντικατόπτρισαν ό,τι διαδραματίστηκε στο Ίλιον (Τροία) κι έγραψε την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, την περιπέτεια του Οδυσσέα από την Τροία έως την Ιθάκη. Έργα σπουδαία και τα δύο. Ευαγγέλια για την εποχή εκείνη.
Ο Όμηρος αν και τυφλός, κατάφερε να περιγράψει και να εκφράσει τέτοιο γραπτό Λόγο που δεν ξανάγινε στην Ιστορία. Δεν θα περιγράψω τα έργα. Είναι γνωστά εξάλλου. Πολλά μάτια έχουν τρέξει πάνω στις σειρές αυτών των βιβλίων που κάποιος χωρίς τα μάτια έχει γράψει. Όμως πόσοι και τι έχουμε καταλάβει από αυτόν τον Λόγο δημιουργίας; Είναι Λόγος ψυχής που κατανοείται από το πνεύμα μόνο μέσω νοήσεως. Κυρίως η Οδύσσεια, σα Λόγος, συμβολίζει το ταξίδι της ζωής του ανθρώπου που έρχεται στη Γη και δια πυρός και σιδήρου ή σφύρας και άκμονα πρέπει να εξελίξει το πνεύμα του. Να το εκπαιδεύσει να έρθει σε επαφή με την ψυχή. Γέννηση του ανθρώπου, η αρχή του ταξιδιού. Κάθε περιπέτεια κι ένας σταθμός στη ζωή του που πρέπει να δημιουργεί και να αντλεί τη δύναμη που χρειάζεται για να φτάσει στον προορισμό του. Τίποτα δεν μετράει μπροστά στο επιθυμητό τέρμα, που αν γνωρίζει ποιο είναι, του δίνει φτερά για να φτάσει.
Η Ιθάκη είναι ο Παράδεισος που ο άνθρωπος έχασε με την πτώση του από το προπατορικό αμάρτημα και όταν τον βρει, βρίσκει κι όλα όσα είχε χάσει φεύγοντας από αυτόν. Εισέρχεται στην Αιώνια Ζωή.

Αφροδίτη

 

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΤΖΩΝ ΜΙΛΤΩΝ
10-1-2009

Αναφέροντας τον γραπτό Λόγο του Ομήρου, μου έρχεται στο νου και ο Λόγος του Τζων Μίλτον, ο οποίος έχοντας χάσει την όρασή του στα 43 του χρόνια και νιώθοντας μέσα του το ιερό καθήκον του Λόγου και της δημιουργίας ενός έργου που είχε έρθει στη Γη για να γράψει, το υπαγόρευσε στην κόρη του. Εκείνη έγραψε καθ’ υπαγόρευση του πατέρα της για το ‘Χαμένο Παράδεισο’ και την ‘Επιστροφή στο Χαμένο Παράδεισο’. Είδε κι εκείνος, όπως και ο Όμηρος, το Φως στον καθρέφτη της ψυχής του και περιέγραψε τον Παράδεισο που ο άνθρωπος έχασε με το προπατορικό αμάρτημα.
Το μήνυμα που περνάει ο Λόγος του είναι η θέληση του ανθρώπου να οπλιστεί με την πίστη του για να βρει το ‘Χαμένο Παράδεισο’ ξανά. Όταν λέμε Παράδεισο, εννοούμε την επανασύνδεση με τον Όντα που την έκοψε ο άνθρωπος εκπίπτοντας. Ο Λόγος και των δύο είναι η δημιουργία της ελπίδας, η οποία οδηγεί την οντότητα στον Όντα.

Αφροδίτη

Επιστροφή στα Θέματα

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

12-1-2009

Κληρονομιά Λόγου Υψίστης Αξίας, ο πολύτιμος Λόγος του Διδασκάλου. Όταν λέμε Διδάσκαλο εννοούμε τον Σωκράτη. Δεν πείραξε και δεν έβλαψε ποτέ κανένα. Ούτε μυρμήγκι. Αν ένα μυρμήγκι έπεφτε ποτέ στα χέρια του, το πολύ πολύ να δημιουργούσε μια νέα διδασκαλία ο Λόγος του. Άπειρες οι διδασκαλίες του, όσες και οι λέξεις. Λέξη και διδασκαλία. Αντικείμενο και χρυσός Λόγος.
Έργο ανεκτίμητο. Θησαυρός για τον Χρυσό Αιώνα που ζούσε τότε. Θείος ο Λόγος της Μαιευτικής Τέχνης που χρησιμοποιούσε για να εκμαιεύσει το καλό από την ψυχή για να καθαρίσει τους λεκέδες του πνεύματος με την ανάλυση, τη σύγκριση και την επαγωγή.
Για κάποιον που θα τον ενδιέφερε να μάθει περισσότερα, η Μαιευτική ήταν ο τρόπος που με μαεστρία ο Διδάσκαλος Σωκράτης έβγαζε από τον κάθε άνθρωπο, μάλλον τον βοηθούσε να βγάλει μόνος του, αυτό που τον βασάνιζε και μετά έκανε ανάλυση του προβλήματος μαζί του. Βοηθώντας τον άλλον να μπει στην ίδια του την ψυχή, εκμαίευε, δηλαδή έβγαζε πληροφορίες και γνώσεις μέσα από αυτήν. Οι γνώσεις της ψυχής είναι αλάνθαστες γιατί η ψυχή είναι θεία, μιας και την έδωσε ο Ων στον άνθρωπο σαν Πνοή, φυσώντας σ’ αυτόν. Βοηθούσε λοιπόν τον άνθρωπο να συγκρίνει τις γνώσεις της ψυχής με τα δεδομένα που τον βασάνιζαν και να κρατήσει τα σωστά. Φυσικά, τα σωστά ήταν τα της ψυχής. Έτσι πετούσε τα λανθασμένα δεδομένα και αυτό που έμενε ήταν το ορθό συμπέρασμα – η επαγωγή.
Με τον ίδιο τρόπο, ανάλυση – σύγκριση – επαγωγή, ο Διδάσκαλος πρώτα βρήκε τον εσωτερικό του Κόσμο και τον Λόγο που τον δημιούργησε. Μιλούσε με την ψυχή του, το δαιμόνιο του όπως το έλεγε. Επειδή μιλούσε για την ψυχή, αλλά και στην ψυχή, δικαίως μπορεί να θεωρηθεί ως ο πρώτος ψυχολόγος - ψυχίατρος, διότι το μόνο φάρμακο που χρησιμοποιούσε ήταν ο Λόγος του.
Η Αλήθεια, η ορθή εκδήλωση και αντιμετώπιση αυτής σε σχέση με την ανακάλυψη του ενός και μοναδικού Θεού, οι αξίες που δεν εκτιμώνται γιατί η τιμή καταστρέφει την αξία, και η Αρετή ήταν ο τρόπος της ζωής του και τα πιστεύω του στην καθημερινή φανερή και απόκρυφη ζωή του. Ήταν ένας καθαρός, λαμπερός και διαυγής αδάμας που δεν είχε τίποτα να κρύψει τη στιγμή που μιλούσε για ψυχή και Θεό. Αν ορισμένοι κοβόντουσαν από αυτόν τον αδάμαντα ήταν γιατί προσπαθούσαν να δώσουν την εντύπωση στους άλλους ότι ήταν απλό γυαλί. Πληγωνόντουσαν και μάτωναν κάθε φορά που αμφισβητούσαν την αξία του και του προσήπταν αβάσιμες θεωρίες και συκοφαντίες. Διότι για ό,τι τον κατηγόρησαν, υπάρχει απάντηση και αντίκρουση. Παίρνοντας τα δεδομένα της ζωής του, η ανάλυση και η σύγκριση οδηγούν στην ορθή επαγωγή. Ό,τι είπαν ήταν λανθασμένο και οδήγησε σε λάθος επαγωγή. Του έδωσαν το κώνειο και αντί να δύσει, κοιμήθηκε για να ξυπνήσει και να ανατείλει στο Σύμπαν, κοντά στο Θεό.
Εκείνοι έχασαν. Το μόνο που ‘κέρδισαν’ ήταν το όνομα του ‘σοφιστή’ και τη δυσμένεια όλων από τότε κι έπειτα. Εκείνος δεν έχασε. Δεν πέθανε, πέρασε στην Αθανασία, εφόσον είπε πως θα πήγαινε στον ένα και μοναδικό Θεό.
Εκείνοι πέθαναν την Αλήθεια και τη Δημοκρατία. Κατέρρευσε ο Χρυσός αιώνας των Αθηνών, γιατί γκρέμισαν την κολώνα που τον στήριζε. Έφεραν την καταστροφή.
Με τον υλικό θάνατο του Διδασκάλου, αφαίρεσαν Φως από την Ελλάδα, από τη Γη, και την άφησαν τυφλή. Τα μάτια της ήταν ο Διδάσκαλος που έβλεπε το κάθε τι καθρεφτίζοντας σ’ αυτά την ψυχή του.
Έτσι δημιουργήθηκαν οι εθελοτυφλούντες, εφόσον η Δημοκρατία έχασε την έννοιά της κι έγινε ανεξέλεγκτη. Ο Λόγος του Διδασκάλου άρχισε να δημιουργεί πλέον μέσα από τα έργα των μαθητών που είχε κάνει διδασκάλους. Ονόματα λαμπρά, που κοσμούν τον κόσμο της Ιστορίας. Ο Πλάτωνας και ο Κρίτωνας αλλά και άλλοι έγραψαν γι’ αυτόν.
Το αποκορύφωμα του Λόγου του Διδασκάλου είναι η Απολογία του. Εκεί βρίσκεται το Απάνθισμα του Λόγου, η Αλήθεια, για την οποία πλέκει στεφάνι από σπάνια άνθη για να το κρεμάσει στο κατώφλι της Γης πριν διαβεί την Πύλη του Ουρανού.
Έσπειρε τον Λόγο του με γενναιοδωρία, ένα από τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα. Λόγος και σπόρος. Λόγος φτιαγμένος από τη γύρη των πιο ευωδιαστών ανθέων, του ανθώνος της ψυχής του.
Τα πνεύματα των Σοφιστών άγονα, του λαού γονιμότατα. Όταν του έδωσαν το κώνειο, το μόνο που κατόρθωσαν ήταν να σβήσουν το σπινθηροβόλο βλέμμα του από τη Γη. Έγινε αστέρι στον Ουρανό και αυτό που μπόρεσαν οι άφρονες να κάνουν, ήταν να τον βάλουν να λάμπει στο Αιώνιο Βασίλειο του Θεού και να στέλνει τη λάμψη του και το Φως του από τον Ουρανό. Όλα τ’ αστέρια στον Ουρανό δεν είναι εξάλλου;
Το θνητό σώμα του σαν ύλη, έμεινε στη Γη, αλλά το Πνεύμα του και η Ψυχή του έμειναν αθάνατα, στο διάβα όλου αυτού του χρόνου, 2.500 χρόνια τώρα!

Αφροδίτη

Επιστροφή στα Θέματα

 

ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΤΟΝ ΣΩΚΡΑΤΗ

4-8-2010

Νιώθω σαν Ελληνίδα ότι χρωστάω εκ βάθους ψυχής μια απολογία στον ‘Σοφό των Σοφών’ που ανέτειλε στη χώρα μου για να δύσει αδίκως στη Γη με υπαιτιότητα της ίδιας του της πατρίδας και ν’ ανατείλει ως Πνευματικός Ήλιος πλέον στον Ουρανό.
Δεν απολογούμαι για τους τότε κατηγόρους του, ούτε για τους άρχοντες που εκτέλεσαν την καταδικαστική απόφαση. Αυτοί έχουν επωμιστεί τις συνέπειες της πράξης τους και έχουν ήδη απολογηθεί εκεί όπου καμία αδικία δεν χωρά.

Απολογούμαι, Διδάσκαλε, για τους σημερινούς συμπατριώτες μου, που επηρεάστηκαν από τους σημερινούς κατηγόρους σου και θεωρούν ότι το παρά φύσιν ήταν φυσικό για εσέ και τους μαθητές σου. Ότι ο άνθρωπος, που με το θάνατο του απέδειξε το αληθές της Διδασκαλίας και του τρόπου ζωής του, έπραττε αλλιώς απ’ ότι δίδασκε. Ότι η αρετή συνδυάζεται με το παράλογο και η σοφία με τη σοφιστεία.
Απολογούμαι για την κατηγορία αυτή η οποία σκόπευε να δώσει κύρος στους λειτουργούντες παρά φύσιν με την ελπίδα ότι μπορούν κι εκείνοι να γίνουν σοφοί, κι ας πράττουν διαφορετικά απ’ ότι διδάσκουν.
Απολογούμαι, λοιπόν, για τους σοφιστές που εξακολουθούν να υπάρχουν και τους σοφούς που έχουν εκλείψει.
Απολογούμαι, Διδάσκαλε, που τους επέτρεψα να επισκιάσουν μέσα μου τον Λόγο σου και που δεν φρόντισα η Διδασκαλία σου να μείνει αθάνατη στην ψυχή μου. Που ακόμα κι αν μελέτησα τη ζωή, το έργο και το θανατό σου, ποτέ δεν κατανόησα πραγματικά την έννοια του «Έν οίδα ότι ουδέν οίδα», αλλά εξακολουθώ να ερμηνεύω κατά βούλησιν τον Λόγο σου.
Απολογούμαι που ποτέ δεν πίστεψα ότι «ουδείς έκων κακός», αλλά στην πρώτη ευκαιρία έκρινα τον συνάνθρωπό μου για την κακή του πράξη.
Απολογούμαι που για να καταφέρω να τα εφαρμόσω, δεν άκουσα το δαιμόνιο μου και δεν έφτασα στο «γνώθι σ’αυτόν» εκμαιεύοντας το καλό απ’ την ψυχή μου. Απολογούμαι διότι φρόντισα να διατηρήσω την εξουσία μου σε ό,τι την ασκούσα και δεν ειρωνεύτηκα ποτέ τον εαυτό μου για να αντιληφθώ την ασχήμια του προσωπείου μου.
Απολογούμαι για το ότι δεν μπορώ ακόμα να μείνω πιστή στις αξίες μου όποιο κι αν είναι το κόστος. Για το ότι τις καταπατώ καθημερινά και τις εξαγοράζω με τιμή πολύ μικρότερη από τον θάνατο.
Απολογούμαι, Διδάσκαλε, που σκέφτηκα να θεωρήσω ‘ανόητη’ την απόφαση σου να πιείς το κώνειο, για να καλύψω τη δική μου δειλία και ανοησία.
Απολογούμαι γιατί τώρα γνώρισα ότι εκεί που πήγες εσύ, είναι καλύτερα από εκεί που βρίσκομαι κάθε μέρα πιστεύοντας ότι συνεχίζω να ζω, χωρίς να ενδιαφέρομαι να γνωρίσω το που θα πάω κι εγώ όταν πεθάνω.

Γι’ αυτό απολογούμαι, Διδάσκαλε.
Διότι αντί να κηρύττω την Αλήθεια της ψυχής μου, θανατώνω συνεχώς το πνεύμα μου με το κώνειο της σκέψης και του εγωισμού.  

Αθηνά

Επιστροφή στα Θέματα

 

ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Μέρος 1ο – Επεξεργαστής-Εγκέφαλος

24-7-2010

Κάποτε, διαβάζοντας ένα βιβλίο αναφερόμενο στις έννοιες της πληροφορικής μου έκανε εντύπωση μια παρομοίωση της κεντρικής επεξεργαστικής μονάδας με τον ηλεκτρονικό «εγκέφαλο» του υπολογιστή. Παρατήρησα ότι όντως ο άνθρωπος κατασκεύασε τον Η/Υ ώστε να λειτουργεί, σε γενικά πλαίσια, όπως και ο ανθρώπινος εγκέφαλος και πιο συγκεκριμένα όπως η σκέψη του ανθρώπου. Ο επεξεργαστής χρησιμοποιεί το αν (if), το τότε (then), το διαφορετικά (else) για να πραγματοποιεί τους υπολογισμούς. Έτσι και η ανθρώπινη σκέψη δημιουργεί σενάρια ή λογικές αλληλουχίες (and, not , or), ώστε να σχεδιάσει τις πράξεις του. Στο ίδιο βιβλίο παρακάτω έγραφε ότι ενώ ο επεξεργαστής δύναται να κάνει πολλές πράξεις και υπολογισμούς δεν έχει την ικανότητα να δημιουργήσει από μόνος του. Όντως, αυτή η εργασία είναι του χρήστη. Πάντα υπάρχει ένας άνθρωπος που προγραμματίζει ή βάζει τα δεδομένα στον υπολογιστή για να μπορέσει ο επεξεργαστής να λειτουργήσει. Και μάλιστα, πιο σημαντικό ακόμη είναι να υπάρχει η πηγή ενέργειας, στην προκειμένη περίπτωση το ηλεκτρικό ρεύμα, η οποία να είναι συνδεδεμένη με τον υπολογιστή για να λειτουργήσει.
Ο επεξεργαστής του Η/Υ σίγουρα δεν έχει αντίληψη του χρήστη, αφού στον ίδιο υπολογιστή μπορούν να εργαστούν πολλοί χρήστες και σίγουρα δεν έχει συναίσθηση της ενέργειας που τον τροφοδοτεί. Δεν νομίζω να γνωρίζει από ποιον σταθμό παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος έρχεται η ενέργεια. Έχει ρεύμα και απλά δουλεύει.
Ο εγκέφαλος του ανθρώπου είναι τέλειος από άποψη κατασκευής και λειτουργίας. (Μάλιστα, μια θεωρία των επιστημόνων λέει ότι οι νευρώνες δουλεύουν κβαντικά και γι’ αυτό μπορεί ο εγκέφαλος να επεξεργάζεται τόσο γρήγορα τις πληροφορίες). 
Αμέσως γεννιέται το ερώτημα μπορεί η σκέψη να αντιληφθεί τον χρήστη;
Αν η σκέψη είναι ο χρήστης, πώς ο άνθρωπος από τη γέννηση του έχει στοιχεία στον χαρακτήρα του, ενώ έχει μηδαμινές εμπειρίες; Λένε ότι ο χαρακτήρας οφείλεται σε γονίδια τα οποία κληρονομούμε, αλλά τελικά όλοι είμαστε μοναδικά διαφορετικοί από την βρεφική μας ηλικία ακόμη. Στην εποχή μας έχει γίνει μια σύγχυση του πνεύματος, του νου, της σκέψης, της ψυχής και του εγκεφάλου και οι πιο πολλοί τα θεωρούν όλα αυτά ένα, tον εγκέφαλο. Τι περίεργο! Δημιουργήσαμε στην ελληνική γλώσσα πέντε διαφορετικές λέξεις να σημαίνουν το ίδιο πράγμα;
Κι όμως ο χρήστης υπάρχει και η διαφορετικότητα μας βασίζεται σε αυτόν. Το πνεύμα μας είναι ο υπεύθυνος που πρέπει να δίνει τις εντολές στον εγκέφαλο και όταν τις δίνει δεν υπάρχει «αν», «διαφορετικά», «και» και «ή», υπάρχει απλά η πράξη του ανθρώπου. Δυστυχώς, όμως, όπως οι ιοί είναι προγράμματα που τα έχουν φτιάξει χρήστες, έτσι και ο εγωισμός που έχει εγκατασταθεί στο πνεύμα έχει ορίσει σαν διαχειριστή της οντότητας τη σκέψη και με αυτόν τον τρόπο σιγά-σιγά την καταστρέφει, αφού η σκέψη εκτελεί επαναληπτικά μια ρουτίνα, η οποία ασχολείται μόνο με τα υλικά και το φαίνεσθαι του ανθρώπου, δηλαδή τα φθαρτά, για αυτό φθείρει και την οντότητα. Κάποιος θα ρωτήσει γιατί όλο αυτό; Ποια η σκοπιμότητα; Στη Γη όλοι οι πόλεμοι γίνονται για την ενέργεια. Στο εσωτερικό Σύμπαν του ανθρώπου υπάρχει ενέργεια στη ψυχή του. Έχει παρατηρηθεί πως κάποιοι καλλιτέχνες πάνω στη δημιουργία τους μέσω νόησης δεν λάμβαναν τροφή μερόνυχτα και παρόλα αυτά μετά την τελειοποίηση του έργου τους ένιωθαν ενεργειακά γεμάτοι. Αντιθέτως όλοι γνωρίζουμε ότι μετά από ένα ξέσπασμα θυμού νιώθουμε άδειοι ενεργειακά και κουρασμένοι. Που πήγε άραγε αυτή η ενέργεια; Και τι είδους ενέργεια είναι αυτή; Αν ήταν χημική, σίγουρα θα πεινάγαμε, αλλά αυτό δεν ισχύει.
Ο υπολογιστής μας καταναλώνει όση ενέργεια χρειάζεται για να εκτελεί τις λειτουργίες του. Αν αυξήσουμε την τάση, κάποια στιγμή θα «καεί». Αν μειώσουμε την τάση θα λάβουμε πάλι το ίδιο αποτέλεσμα. Ας περιορίσουμε λοιπόν τη σκέψη μας στον δικό της χωροχρόνο, ώστε να μην υπερφορτώσει τον εγκέφαλο μας και τον «κάψει». Ας θέσουμε σε λειτουργία τον νου. Ο νους είναι το anti-virus που εξαλείφει τον εγωισμό και καθαρίζει την οντότητα από τις περιττές φορτωμένες εργασίες της σκέψης που εμποδίζουν την εξέλιξη του ανθρώπου. Ως διαχειριστής των ενεργειών ψυχής και πνεύματος φροντίζει για την απρόσκοπτη και ορθή λειτουργία της ψυχοπνευματικής οντότητας.
Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι υπολογιστής. Αλλά μήπως σήμερα δεν τον έχουν κάνει ένα ρομπότ; Δεν έχουν κάνει τη νοημοσύνη του ανθρώπου τεχνητή;

Ιωάννης

Επιστροφή στα Θέματα

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ / ΧΡΟΝΟΣ ΜΗΔΕΝ

25-7-2010

Κοινωνία ώρα μηδέν. Οι αξίες τείνουν προς εξαφάνιση και οι έννοιες νοθεύονται. Όπως και κάθε τι στην κοινωνία μας. Νοθεύεται η παιδεία: νοθευμένη γνώση, νοθευμένη μόρφωση, νοθευμένη ιστορία. Νοθεύεται η ελευθερία: νοθευμένες ιδέες, νοθευμένος λόγος, νοθευμένες σκέψεις. Νοθεύεται η υγεία: νοθευμένα τρόφιμα, νοθευμένα φάρμακα, νοθευμένες θεραπείες. Όλη αυτή η νοθεία οδηγεί σταδιακά σε ένα μόνο αποτέλεσμα: Θάνατος. Θάνατος πνευματικός και εν τέλει σωματικός. Ακόμα και ένας θανατοποινίτης όμως πάντα είχε το δικαίωμα σε μια τελευταία επιθυμία, μήπως και πριν το σωματικό θάνατο κατάφερνε με μια τελευταία πράξη να διασώσει έστω την ψυχή του.
Δεν αναρωτιέμαι πια αν οι άνθρωποι σήμερα είμαστε ζωντανοί. Γνωρίζω ότι βαδίζουμε προς το τέλος μας. Προς την ώρα μηδέν στη Γη. Αναρωτιέμαι όμως ποια μπορεί να είναι η τελευταία μας επιθυμία. Εγώ, που δεν είμαι θανατοποινίτης κι έχω τη ζωή μπροστά μου, τι έχω κάνει για να διασώσω τη δική μου ψυχή;

Κάθε μέρα αγανακτώ με την αδικία, αλλά για να επιβιώσω μέσα σ’ αυτήν γίνομαι άδικος. Λυπάμαι για τους συνανθρώπους μου που πεινούν, αλλά φροντίζω κάθε μέρα πρώτα και μόνο το δικό μου πιάτο να είναι γεμάτο. Κατακρίνω τους πλούσιους, διάσημους και κατέχοντες, αλλά παίζω τυχερά παιχνίδια, μήπως κάποια μέρα αποκτήσω αυτά που εκείνοι έχουν. Βρίζω τους πολιτικούς που έχουν καταντήσει τη χώρα σ’ αυτό το χάλι, αλλά αργά ή γρήγορα ζητάω από κάποιον μια ‘μικρή’ διευκόλυνση. Κατηγορώ τους δημοσίους υπαλλήλους για την ανικανότητά τους, αλλά βάζω όποιο μέσο μπορώ για να μπω κι εγώ ή το παιδί μου στο δημόσιο. Επαινώ τους Ευρωπαίους για την οργάνωσή τους και απογοητεύομαι με την Ελλάδα και την ανοργανωσιά της, αλλά ξεχνάω ότι κι εγώ ζω, σπουδάζω, εργάζομαι και συμμετέχω στην οργάνωση της χώρας. Ξέρω να επαινούμαι εγωιστικά πως είμαι Ελληναράς και πως εμείς οι Έλληνες άμα ενωθούμε σαν γροθιά κερδίζουμε τους πάντες, αλλά κρίνω τους συμπατριώτες μου ότι είναι εγωιστές και θέλουν να το παίζουν ηγέτες. Ξέρω ότι η ιστορία της χώρας μου είναι μεγάλη και χάνεται στα βάθη των αιώνων, αλλά τι έχω κάνει για να θεωρούμαι αντάξιος απόγονος όλων εκείνων, που με το Λόγο, τη Σοφία ή και το αίμα τους έχτισαν την Ελλάδα για να την καταντήσω εγώ έτσι σήμερα; Αλήθεια τι έχω κάνει για να σώσω την Ελλάδα; Όχι το κράτος που βρίζω καθημερινά, αλλά την πατρίδα μου. Κάνω το ίδιο λάθος σαν πατριώτης όπως και σαν πιστός. Θεωρώ ότι η Ελλάδα είναι οι ‘1000’ πολιτικοί που την κυβερνούν, όπως θεωρώ ότι η θρησκεία είναι οι Μεγαλοσχήμονες που διοικούν την εκκλησία. Ξεχνώ ότι η πατρίδα είμαι εγώ. Ότι η εκκλησία είμαι εγώ. Η ιδέα της Ελλάδας όπως και η Διδασκαλία του Χριστού δεν νοθεύονται ως έννοιες και αξίες, διότι δεν μπορεί ανθρώπινο χέρι να τις αγγίξει. Νοθεύονται όμως στο μυαλό και στην καρδιά μας. Μέσω της σκέψης και του συναισθήματος. Δεν αναρωτιέμαι για την αιτία της νοθείας, για το ποιος φταίει, γιατί μου φτάνει το ότι εγώ επέτρεψα να εισέλθει μέσα μου. Γνωρίζω ότι αφού η νοθεία είναι μέσα μου, μόνο εγώ μπορώ να την καθαρίσω. Να καθαρίσω τις έννοιες μέσα μου για να εννοώ αυτά που λέω και να μπορώ να τα κάνω πράξη. Να θυμηθώ τις αξίες και να προσπαθώ να μην τις ξαναξεχάσω. Να τις ξαναεισάγω στην καθημερινή μου ζωή, στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, στη σχέση μου με τον εαυτό μου. Οι έννοιες και οι αξίες δεν είναι κάτι με το οποίο μπορώ ν’ ασχοληθώ όταν έχω ελεύθερο χρόνο. Οι έννοιες και οι αξίες είναι τρόπος ζωής.
Είναι Αλήθεια πως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, όπως η Αγάπη του Χριστού μας είναι Αναλλοίωτη. Ο πατέρας Παΐσιος είχε πει: «Κι αν μου πουν ότι δεν υπάρχει Έλληνας, εγώ δεν ανησυχώ. Μπορεί ο Θεός να αναστήσει έναν Έλληνα. Φτάνει ακόμη κι ένας.» Ενθαρρύνομαι από τον Λόγο του σοφού Γέροντα και λέω: εδώ δεν ισχύει το ‘ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη’. Γιατί ο Έλληνας δεν είναι χελιδόνι. Είναι αετός και ο αετός ζει και πράττει μόνος. Ο Έλληνας είναι έννοια όπως και η Ελλάδα. Και για να αξίζω να είμαι Έλληνας πρέπει να καθαρίσω την έννοια αυτή μέσα μου εν τη πράξη. Πρέπει να πάψω να ‘λέγομαι’ Έλληνας, αλλά να γίνω Έλληνας. Ο Έλληνας για τον οποίο δεν θα ντρέπομαι, ούτε θα υπερηφανεύομαι. Ο Έλληνας του πατέρα Παϊσίου που θ’ αναστηθεί από τον Λόγο του Κυρίου και θα επαναφέρει την Ελλάδα στη θέση της αιώνιας αξίας, για να δημιουργήσει πια μια κοινωνία ελληνική. Μια κοινωνία σε Χρόνο μηδέν.

Αθηνά

Επιστροφή στα Θέματα