Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΤΟΥ ΝΟΟΣ
ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ, ΟΡΙΣΜΟΙ
& ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ
ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Σ' αυτήν τη σελίδα αποτυπώνουμε ως άνθρωποι τις εμπειρίες μας από την επαφή με τον Πνευματικό Κόσμο.

ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ

"Ως ένας από τους καταγραφείς του Πνευματικού Λόγου που παρατίθεται σ' αυτόν τον ιστότοπο, θα ήθελα να καταθέσω εδώ την προσωπική μου εμπειρία ζωής. Από την νεαρά μου ηλικία είχα τις ανησυχίες, που λίγο ως πολύ όλοι έχουμε, για το τι και ποιοί είμαστε, αν υπάρχει Θεός, αν υπάρχουν εξωγήινοι, αν το μυαλό μας έχει υπερφυσικές δυνατότητες και τα λοιπά. Τα γνωστά μεταφυσικά. Μεγαλώνοντας και αποκτώντας περισσότερη γνώση, αφού η τεχνολογική και η επιστημονική πρόοδος ήταν ραγδαία, ανέπτυσσα μια ορθολογιστική άποψη για τον κόσμο γύρω μας, παρόλο που μου είχαν συμβεί κάποια πράγματα, τα οποία δεν μπορούσα να εξηγήσω λογικά. Αποκτώντας συνεχώς περισσότερες γνώσεις, διαπίστωνα ότι οι διάφορες θεωρίες που προσπαθούν να εξηγήσουν τα φαινόμενα στη ζωή μας δεν ήταν επαρκείς, γι' αυτό και κρατούσα μια ουδέτερη στάση πάνω στα αιώνια ερωτήματα του ανθρώπου. Πριν την επαφή μου με τον Πνευματικό Κόσμο, έψαχνα απαντήσεις για το τι είναι τελικά ο άνθρωπος. Όταν μου δίνονταν, τις έκρινα και είτε τις απέρριπτα, είτε τις ενστερνιζόμουν. Πού είναι η δημιουργία όμως σ' αυτό; Πού το ωφέλιμο; Άρχισα λοιπόν να αμφισβητώ τα πάντα, ώστε να καταλήξω στην αλήθεια, η οποία δεν θα ερχόταν σε αντιπαράθεση με τη λογική μου. Αν και πάντα μέσα μου πίστευα ότι υπάρχει κάτι ανώτερο που δημιούργησε τα πάντα, έλεγα πολύ απλά πως δεν γνωρίζω. Γνώριζα όμως ότι υπάρχουν οι αξίες, όπως η δικαιοσύνη, η αγάπη, η ειρήνη και προσπαθούσα όσο μπορούσα να τις εφαρμόζω σε κάθε πτυχή της ζωής μου. Με την επαφή μου με τον Πνευματικό Κόσμο, άρχισα σιγά-σιγά να ανακαλύπτω, μέσω του Πνευματικού Λόγου, την Αλήθεια και πραγματικά να κατανοώ αυτά που συμβαίνουν γύρω μου κι αυτό γιατί, αντί για την έρευνα του εξωτερικού κόσμου, στράφηκα στον εσωτερικό μου εαυτό προς ανακάλυψη του 'είναι'. Η Γνώση που μπορεί ν’ αποκτήσει έτσι κάποιος είναι ατελείωτη και εκτείνεται ως το άπειρο. Γνωρίζοντας κομμάτια του εαυτού μου, τα βλέπω και στους άλλους ανθρώπους και όσα πιο πολλά γνωρίζω, τόσο πιο πολλά αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν προς έρευνα. Τελικά, διαπίστωσα ότι οι αναζητήσεις μου δεν πρέπει απλά να αποσκοπούν στην λήψη απαντήσεων, αλλά στην κατανόηση των ερωτήσεων, ώστε να νοήσω έπειτα και την απάντηση. Στο ταξίδι, λοιπόν, της ζωής με πανιά τη Γνώση από τον Πνευματικό Κόσμο και κινητήριο δύναμη το νου, οδηγούμαι, παρά τις αντίξοες συνθήκες της ύλης, όλο και πιο κοντά στην ψυχή μου, η οποία είναι η μόνη που μπορεί να επιβεβαιώνει το Αληθές του Λόγου, διότι η Γνώση για τη ψυχή είναι ανάμνηση."

Ιωάννης

"Ένα παιδί αρχίζει να πρωτοαντιλαμβάνεται τον κόσμο εξερευνώντας πρώτα τον εαυτό του. Κοιτά με απορία τα χεράκια του, μαθαίνει να στηρίζεται στα πόδια του, δοκιμάζει, παρατηρεί, ενώ όλη η ειλικρίνεια της ψυχής του εκφράζεται στα ματάκια του. Μόνη του δύναμη είναι το να διαισθάνεται το περιβάλλον της Αγάπης. Ένα παιδί γνωρίζει ποιοί το αγαπούν πραγματικά και διαμαρτύρεται με κλάματα όταν το πλησιάσει κάποιος άλλος.
Κοιτάζοντας το παρελθόν θυμάμαι την παιδική ‘αφέλεια’, όπως τη λέμε εμείς οι μεγάλοι. Θυμάμαι την ανάγκη για Αγάπη και Αλήθεια. Αναρωτιέμαι όμως, τι συνέβη στην πορεία; Τι απέγινε η ανάγκη αυτή; Αν προσπαθήσω λίγο, θυμάμαι ότι μεγαλώνοντας στην αγάπη μπήκαν όροι και όρια και η αλήθεια πήρε πολλές μορφές. Απομακρύνθηκα από τις έννοιες. Αγαπούσα κάποιον μόνο αν πληρούσε τα κριτήριά μου και δεχόμουν την αλήθεια που μόνο εγώ έβλεπα. Μετέτρεψα δηλαδή την αγάπη σε συναίσθημα και την αλήθεια σε προσωπικό μου ψέμα. Με οδηγό το συναίσθημα δεν μπορούσα ν’ ανακαλύψω την αλήθεια και με οδηγό το ψέμα δεν μπορούσα να φτάσω στην αγάπη.
Σ’ αυτόν τον φαύλο κύκλο οι αναζητήσεις μου ήταν πολλές. Τα αιώνια ερωτήματα του ανθρώπου βασάνισαν κι εμένα στην εφηβεία. Πίστευα στο Θεό κι ίσως ήταν η μόνη αγάπη που είχε λιγότερους όρους και όρια μέσα μου. Οι απορίες μου έγιναν μεγαλύτερες όταν έχασα δικούς μου ανθρώπους. Τι είναι ο άνθρωπος, που πάει μετά θάνατον, ποιο το νόημα της ζωής, υπάρχει πεπρωμένο; Παράλληλα όμως γνώριζα μέσα μου ότι έχω κάποιο ρόλο να παίξω σ’ αυτή τη ζωή. Έχω κάποιο έργο να κάνω. Απαντήσεις που να με ικανοποιούσαν πλήρως, δεν μπορούσα να βρω. Και κυρίως απαντήσεις που αφορούσαν εμένα την ίδια. Μετρούσα ξανά και ξανά τα ελαττώματά μου, προσπαθούσα να διορθώσω όσα μπορούσα να καταλάβω με ποιον τρόπο διορθώνονται. Κι εκεί που αλλιώς τα σχεδιάζεις κι αλλιώς σου ‘ρχονται, βρέθηκα να ασχολούμαι με την ψυχολογία. Πίστεψα πως ίσως ήταν ένας δρόμος που θα έλυνε τα ερωτήματά μου και θα μου έδειχνε πώς να ξαναβρώ την Αλήθεια και την Αγάπη που τόσο αναζητούσα. Και όντως με έφερε πιο κοντά, αλλά τελείως διαφορετικά απ’ ότι περίμενα. Κάποια μέρα ενώ μάθαινα για τις σχολές και τις θεωρίες της ψυχοθεραπείας έκανα τελείως αυθόρμητα μια ευχή : «Μακάρι να βρεθεί κάποτε μια θεωρία που να επικρατήσει και να είναι αυτή η οποία θα δώσει αληθινές απαντήσεις σε όλα τα αναπάντητα ερωτήματα!»
Η ευχή μου έγινε πραγματικότητα με τον Πνευματικό Λόγο του Πνευματικού Κόσμου. Αλήθεια ποιος αρμοδιότερος να φωτίσει τον άνθρωπο να αποκτήσει την πραγματική Γνώση; Γνωρίζοντας νιώθω σαν η πορεία της ζωής μου να γυρνά προς τα πίσω, για να διορθώσω τα λάθη και να συνεχίσω σαν να ζω απ’ την αρχή. Σαν να συνεχίζω τη ζωή μου από εκεί που την άφησα όταν είχα ακόμη την καθαρότητα στο βλέμμα μου σαν παιδί. Μόνο που τώρα μπορώ να έχω τη Γνώση. Κι έτσι αντί να απομακρύνομαι, τώρα έρχομαι όλο και πιο κοντά όχι μόνο στις έννοιες αλλά και την εφαρμογή τους. Αναγνωρίζω το νόημα της ζωής μου στο έργο μου. Ανακαλύπτω την Αλήθεια, όχι πλέον σε γνώμες ή σε θεωρίες, αλλά μέσα μου. Την βιώνω. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη απόδειξη ότι αυτός είναι Πνευματικός Λόγος."  

Αθηνά

Επιστροφή στα Θέματα

Η Οδύσσεια μου

Αυτό που θ’ ακολουθήσει είναι μια ωδή, ένας ύμνος που ψάλλεται και που εύχεται παρακαλώντας ν’ ακουστεί και να φθάσει μέχρι τον Ουρανό. Στ’ αυτιά, όπως θα λέγαμε γήινα, του Πνευματικού Κόσμου. Αυτού του Γνωστού μέσα στο υποσυνείδητο μας και Αγνώστου συγχρόνως, από το συνειδητό μας. Η συνείδηση μας Τον ξέρει, αλλά πρέπει να Τον ανακαλύψει και να γίνει συνειδητός. Η ωδή μου είναι σαν ένα άσμα τραγουδισμένο από έναν ραψωδό που γυρνάει από πόλη σε πόλη και από χώρα σε χώρα για να μεταφέρει με νότες και στίχους την περιπλάνησή του. Θα μπορούσα να παρομοιάσω τον εαυτό μου σαν ένα σύγχρονο Οδυσσέα που μετά από χρόνων περιπέτειες, αναζητήσεις και περιπλανήσεις κατόρθωσε να φθάσει στον προορισμό του, στον επιτευκταίο στόχο που γι’ αυτόν έγινε επιτευκτός. Τον πραγματοποίησε και κουρασμένος, αλλά κατάχαρις προσάραξε στην πατρίδα του την Ιθάκη. Η αμοιβή του εκεί, εκτός της εξάλειψης του νόστου που ένιωθε όλα τα χρόνια που έλειπε, ήταν να μπει και ν’ αράξει στο δεύτερο λιμάνι, στο σπίτι του. Μέσα, τον περίμενε η πιστή Πηνελόπη του που ζούσε με την ελπίδα της επιστροφής του. Όλη του η οικογένεια, ακόμα και το υπέργηρο σκυλί του. Τι χαρά και τι ευδαιμονία να φθάσει εκεί που τόσο επιθυμούσε, μετά από τόσο κόπο, μόχθο και ταλαιπωρία!...
Κάθε άνθρωπος μήπως όταν έρθει στη γη, δεν μπορεί να πάρει τη θέση του Οδυσσέα; Γι’ αυτό είδα εμένα στη θέση του! Γεννήθηκα, μεγάλωσα, χειρίστηκα τη ζωή μου, άλλοτε αδέξια κι άλλοτε επιδέξια, έπαθα, έμαθα, λυπήθηκα, χάρηκα και έζησα σαν ένας άνθρωπος που απλά ζει τη ζωή του. Επηρεασμένη από τα συναισθήματα, τη λογική και τη ζωή των άλλων κατά καιρούς. Πονώντας και συμπονώντας στη λύπη τους και χαίροντας στη χαρά τους. Χτυπήθηκα, μάτωσα, προδόθηκα, αλλά και αποζημιώθηκα μέσα σε όλους αυτούς τους σκοπέλους και τα εμπόδια της ζωής.
Αποζημιώθηκα γιατί βρήκα έναν άξιο συνεργάτη της ζωής μου, που ήρθε στη γη για να με βρει και να συμπλεύσουμε στην Οδύσσεια, ορισμένες φορές χαμένοι και οι δυο στα πελώρια κύματα της ανθρωποθάλασσας και άλλες βλέποντας Φως και γαλήνη στην αγκαλιά της αγάπης μας. Την Ιθάκη μετά από όλα αυτά, την βρήκαμε και φθάσαμε σ’ αυτήν δεμένοι σφιχτά χέρι με χέρι. Βρήκαμε, ανακαλύψαμε τη συνείδησή μας που έπρεπε να περιέχει μόνον εμάς και όχι άλλους που θα μπορούσαν να μπουν ανάμεσά μας, και μέσω αυτής φθάσαμε στον Πνευματικό Κόσμο.

Σίγουρα θα νομίζετε ότι αστειεύομαι, ότι σας ‘δουλεύω’ όπως λένε, ότι είμαι φαιδρή, ρομαντική, αφελής και πολλά άλλα. Το να ομολογείς την αλήθεια, δεν είναι φαιδρότητα, ρομαντισμός, αφέλεια ή οτιδήποτε άλλο. Η αλήθεια είναι μία και είναι η πραγματικότητα, μέσα στην οποία ζω εδώ και πέντε χρόνια. Συνάντηση και σύνδεση με τα ‘Μετά τα Φυσικά’ όπως είπε ο Αριστοτέλης.
Στο συνεργάτη της ζωής μου ανοίχθηκε το βιβλίο της ζωής του Ουρανού και χαράχτηκε μια Λεωφόρος επικοινωνίας με τον Πνευματικό Κόσμο. Φθάσαμε στην Ιθάκη μας! Έκτοτε ζούμε μέσα σ’ αυτήν, στον επίγειο Παράδεισό μας.
Τα οφέλη άπειρα όση και η Αγάπη του Πνευματικού Κόσμου που είναι χωρίς όρους και χωρίς όρια!!!

Αφροδίτη

Επιστροφή στα Θέματα

ΓΝΩΜΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΓΝΩΣΗΣ

Ό,τι αποκόμισα από τις Διδασκαλίες του Πνευματικού Κόσμου έως σήμερα, γνωρίζοντας και διορθώνοντας πτυχές του εαυτού μου με δυσκολίες και κόπο, είναι και η εμπειρία μου την οποία καταθέτω.
Το ταξίδι μου στη Γη έως την επαφή μου με τον Πνευματικό Κόσμο γίνεται εν μέσω σύγχυσης των εννοιών, γεμάτο με ‘νομίζω’ που ονόμαζα ‘γνωρίζω’. Μια διαδρομή με λόγια και έργα για το φαίνεσθαι, δηλαδή υποκριτικά. Υπηρέτησα την κοινωνία του φαίνεσθαι που δεν αναγνωρίζει αξίες αλλά τιμές που μεταβάλλονται διαρκώς, και με κανόνες που άλλοι θέτουν. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό και το ομολογούμε. Δεν είμαστε ευτυχείς ενώ τα έχουμε όλα.
Κάθε λόγος και πράξη μας εμπεριέχει φόβο, ανάγκη, συμφέρον, συνήθεια χωριστά ή όλα μαζί, ό,τι δηλαδή χαρακτηρίζει το ανελεύθερο του ανθρώπου, παρότι ονομάζουμε την κοινωνία και τον εαυτό μας ελεύθερους.
Είχα γνώμη για όλα χωρίς να έχω γνώση. Ως κατασταλαγμένος που τα ξέρει όλα, έλεγα πως ξέρω και το καλό των άλλων, θέλοντας μάλιστα να τους επιβάλλω τη γνώμη μου φανερά ή κρυφά.
Με το που ανακάλυψα τον ‘ορατό’ εχθρό μου που είναι μέσα μου και είναι ο εγωισμός μου, ξεκίνησε και ο πόλεμος μαζί του. Για να κερδίσεις όμως έναν αντίπαλο οφείλεις να τον γνωρίσεις και να τον πολεμήσεις, έχοντας πάντα ως γνώμονα τη ρήση του Αριστοτέλη: «Το λανθάνειν διδάσκει, το ξαναλανθάνειν (για το ίδιο θέμα) οπισθοδρομεί».
Η αξία μας στη Γη είναι το ταξίδι προς την αναγνώριση της ψυχής μας. Αυτό που μας απομακρύνει αλλά και μας εμποδίζει είναι ο εγωισμός μας, με εργαλεία του την κριτική σε άλλους και τη δικαιολογία του εαυτού μας. Η απόκτηση της Γνώσης της ψυχής είναι η ολοκλήρωση ενός έργου που γίνεται με υπευθυνότητα, δηλαδή με την αναγνώριση της ευθύνης του έργου και όχι με την αναβολή ή τη μεταβίβαση της σε άλλους.
Το ταξίδι μου προς την ψυχή μου, που άρχισε με την επαφή μου με τον Πνευματικό Κόσμο, έχει τα εμπόδια του, έχει όμως και το Φως της Γνώσης της Ζωής που οδηγεί στη λεωφόρο της Αλήθειας.

Θεόδωρος

Επιστροφή στα Θέματα

ΤΟ ΣΟΚ ΤΟΥ «ΨΥΧΙΚΟΥ ‘DÉJÀ VU’

Είναι γνωστό φαινόμενο το αποκαλούμενο 'déjà vu’ (‘ήδη ιδωμένο’), σύμφωνα με το οποίο κάτι το οποίο μόλις έζησες, νιώθεις ότι το έχεις ξαναζήσει ή έναν χώρο στον οποίο βρίσκεσαι νιώθεις ότι τον έχεις ξαναεπισκεφτεί. Γενικότερα αναφέρεται στην αίσθηση ότι κάτι που συναντάς για πρώτη φορά σ’ αυτή τη ζωή, σου φαίνεται γνώριμο. Η εξήγηση για την κάθε περίπτωση είναι μοναδική, όπως μοναδική είναι και η κάθε περίπτωση.
Το φαινόμενο του ‘déjà vu’ ήταν και η πρώτη μου εντύπωση από τον Λόγο του Πνευματικού Κόσμου. Ήταν το αρχικό σοκ το οποίο επήλθε από μια φράση κλειδί. Μια φράση η οποία ξεκλείδωσε μέσα μου την πόρτα που θα οδηγούσε στον δρόμο προς το έργο το οποίο ήρθα να επιτελέσω στη Γη. Την πόρτα της ψυχής μου. Σημασία δεν έχει η φράση η ίδια, αλλά η αίσθηση ότι όλος ο κόσμος μου ήρθε τα πάνω κάτω. Το σοκ έγκειτο στο γεγονός πως ό,τι είχα αποκτήσει έως τότε ως εγκεφαλικές γνώσεις, ό,τι εικόνα είχα χτίσει εγωιστικά για τον εαυτό μου αλλά και για τη ζωή μου ολόκληρη, γκρεμίστηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα για να μου αποκαλύψει την Αλήθεια. Και η αλήθεια όταν μαθαίνεται απότομα, πάντα σοκάρει.
Από τότε, ένιωθα κατά έναν περίεργο τρόπο ότι αυτά τα οποία διάβαζα ή άκουγα, τα γνώριζα ήδη, χωρίς όμως να τα έχω σκεφτεί ποτέ. Συνεχώς ‘άκουγα’ μέσα μου τη φράση «Ναι. Έτσι είναι.» Μου φαίνονταν λογικά, χωρίς να ακολουθείται κάποια λογική ανάλυση μέσα μου, χωρίς να ενεργοποιείται η λογική και η σκέψη μου για να τα επεξεργαστούν. Σαν ο Λόγος αυτός να καθησύχαζε και τις δύο και να τους υποδείκνυε ότι την ενέργεια την οποία εξέπεμπε δεν μπορούσαν να την διαχειριστούν εκείνες.
Μετά από πολύ κόπο και μελέτη του εαυτού μου και μέσα από τις Διδασκαλίες κατάφερα να κατανοήσω ότι τον Λόγο του Πνευματικού Κόσμου δεν μπορούσα να τον σκεφτώ, ούτε να τον καταλάβω. Απλά τον ένιωθα. Ένιωθα την επιβεβαίωση της Αλήθειας του Λόγου να έρχεται από μέσα μου και γνώρισα ότι έτσι λειτουργεί η συνείδηση. Ένιωθα ότι αυτόν τον Λόγο τον γνωρίζω και γνώρισα ότι υπήρχε ήδη στο υποσυνείδητό μου ως ανάμνηση κι ήρθα στη Γη για να αφυπνιστώ και να επιτελέσω το έργο μου. Κατανόησα ότι ο Λόγος του Πνευματικού Κόσμου είναι σαν σπόρος. Εμείς το μόνο που οφείλουμε να κάνουμε είναι να καλλιεργούμε το έδαφος της ψυχής μας, ώστε όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή να μπορέσει να φυτρώσει. Και η καλλιέργεια δεν γίνεται με την σκέψη. Επειδή όμως δεν μπορούσα, ούτε μπορώ να πω ότι νόησα, γιατί η νόηση είναι ο απόλυτος πνευματικός στόχος, προσπαθούσα και προσπαθώ τουλάχιστον να σκέφτομαι όλο και λιγότερο. Διότι όταν ένας αδέξιος χρήστης χρησιμοποιεί αδιάλειπτα ένα πολύτιμο εργαλείο, δεν δίνει την ευκαιρία σ’ έναν επιδέξιο τεχνίτη να το αξιοποιήσει.
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει συνταγή για την νόηση. Κι όποτε αναρωτιόμουν αν έχω νοήσει, αμέσως διαπίστωνα την ανοησία μου στην ίδια μου την ερώτηση. Το ίδιο κι όταν αναρωτιόμουν αν θα νοήσω ποτέ. Ας ξεκινήσω από το να γνωρίσω αυτό που χρησιμοποιώ ήδη, δηλαδή τη σκέψη, για να την περιορίσω, και τότε ο νους μου θα βρει χώρο να επανενεργοποιηθεί.
Ας πάψω να είμαι σκεπτόμενο ον, για να ξαναγίνω νοήμων.

Αθηνά

Επιστροφή στα Θέματα